தமிழ்நாடு எதிர்காலம்

அண்மையில் நேர்காணல் ஒன்றை நான் பார்த்தேன். அதில் அவர், ஒருவரை மைக் கொடுத்துச் சமூகத்திடம் சென்று பின்வரும் கேள்வியைக் கேட்குமாறு கூறினார்:

*யார் அந்தப் பெரிய கட்-அவுட்களை (cutouts) வைக்கிறார்கள்?

*யார் அதன் மீது ஏறிப் பால் அபிஷேகம் செய்கிறார்கள்?

*யார் சினிமா வெளியீட்டு நாளன்றே மூன்று காட்சிகளையும் பார்த்துவிட்டு, அடுத்த படத்திற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்?

அதற்குச் சமூகம் அளிக்கும் பதில் மிகக் கடுமையானதாகவே இருக்கும்:

முறையான கல்வியோ, நிலையான வேலையோ, சொந்த எதிர்காலத்தைப் பற்றிய திட்டமோ அல்லது குடும்பத்தை உயர்த்தும் எண்ணமோ அவர்களிடம் இல்லை; அந்த 'ஹீரோ'தான் அவர்களின் வாழ்க்கையாக இருக்கிறது.

தங்களுக்கென எந்தத் தொழில் திட்டமும் இல்லாதவர்கள்தான் இப்போது நம் இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

தங்கள் சொந்த எதிர்காலத்திற்கே எந்தத் திட்டமும் இல்லாதவர்கள்தான் இப்போது நம் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் குறித்த முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட கதாநாயகன் மீதான விசுவாசத்தைத் தவிர வேறு பெரிய தகுதி ஏதுமில்லாதவர்கள், இப்போது கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் துறைகளை நிர்வகித்து வருகிறார்கள்.

அவர்கள் மாநிலத்தையே மாற்றி அமைப்பார்கள் என்று நாம் நம்ப வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

அந்த 'அதிசயத்தை' விடுங்கள்;

அதிலுள்ள தர்க்கத்தையாவது (logic) புரிந்துகொள்ள நான் இன்னும் முயன்று கொண்டிருக்கிறேன்.